Araklıspor 0-1 Ünyespor

Kumru Belediye başkanlığı mahalleler’de asfalt seferberliğini başlattı. İlk olarak Samur Mahallesinde uygulamaya başlanan ve geçtiğmiz günlerede serilen asfalt, özel bir asfalt şirketi tarafından belediyenin kendi imkanlarıyla yapılmaktadır.

Bu konuda bir açıklama  yapan Belediye Başkanı Ticabi Civelek: “Çok uzun bir zamandan beri hazırlıklarımızı yaparak mahallelerimizde bu çalışmaları başlattık.Şu anda İlçemiz Samur Mahallesinde ilk çalışmaya başladık.Buradan sonra diğer mahallelerimizde de bu tür çalışmalar  yaparak vatandaşilarımızın hizmetine sunacağız.Özel bir şirketle yaptığımız anlaşma doğrultusunda asfalt çalışmasını onlara yaptırıyoruz.Hem personel hem araç yönünden her türlü avantajınımız oluyor.”dedi. İki gün gibi kısa bir zamanda Samur mahallesinin ana yolarının asfalt işleminin bitirilmesi vatandaşlar tarafında da takdirle karşılandı.

AK Parti Ordu Milletvekili Mustafa Hamarat, Ordu Üniversitesi(ODÜ) Rektörü Prof. Dr. Haluk Kefelioğlu ile birlikte Akkuş ilçesinde yüksekokul yapılması için incelemelerde bulundu. Akkuş ilçesi girişinde Belediye Başkanı Lütfi Efil ve Akkuşlu vatandaşlar tarafından karşılanan heyete ilginin oldukça fazla olduğu gözlendi. Akkuş Belediye Başkanı Lütfi Efil, ziyaretten oldukça memnun olduklarını ve ilçenin en büyük özleminin bir yüksekokul açılması olduğunu söyledi.

Bu konuda ön hazırlıklar yapan Başkan Efil, Rektör Kefelioğlu ve Milletvekili HAMARAT'a, SEKA'ya ait eski hizmet binası ve lojmanları gösterdi. Binaların oldukça iyi olması ve rektör tarafından beğenilmesi Akkuşluları oldukça memnun etti.

Akkuşluların "Artık yüksekokulumuz var diyebilir miyiz?" şeklindeki sorusuna Rektör Prof. Dr. Haluk Kefelioğlu, "Buna üniversite senatosu karar verir. Senato bizim meclisimizdir. Ama meclis başkanı olarak bu binaları çok beğendiğimi ve olumlu düşüncelerim olduğunu arkadaşlarıma aktaracağım. Bu binalar çok güzel, ancak bu kadar diyebilirim" dedi.

Rektörün bu cevabı Akkuşluları oldukça memnun etti. AK Parti Ordu Milletvekili Mustafa Hamarat ise Akkuşluların çok çalışkan ve candan insanlar olduğunu belirterek, "Onlar yüksekokulu çoktan hak ettiler. Bizler üzerimize ne düşerse yapmaya hazırız, Şimdiden önümüzdeki dönem için Akkuşlular yüksekokullarına hazır olsunlar" dedi.

İşte teröre şehit verdiğimiz evlatlarımız!

Hakkari'de PKK'nın açtığı ateşte şehit düşen evlatlarımıza ağlıyoruz...



22 Ekim 2007 09:36

Piyade Taburu'nun emniyet unsuru olan bir bölüğümüz kalabalık bir PKK'lı grubun üç ayrı bölgeden silahlı baskınına uğradı. Kahramanca çatışan Mehmetçikler son nefeslerine, son mermilerine kadar çatıştılar. Ancak iki yanda yükselen vadide pusuya yatmış teröristlerin kayaların arkasından açtıkları hain ateşte şehit oldular.

İşte silahlı saldırıda şehit olan askerlerin kimlikleri belirlendi.

PKK'lı teröristlerin Piyade Taburu'na saldırısısonucu, Piyade Astsubay Mehmet Bozkurt, Astsubay Soner Özübek, Uzman Çavuş Mustafa Uysal, Çavuş Selçuk Gürdal, erler Lokman Eker, Yavuz Öztürk, Zekeriya Yatı, Abdurrahman Doğan, İrfan Beyaz, Vedat Kutluca, Samet Saraç ve Mehmet Gücük şehit oldu.

Astsubay Çavuş SONER ÖZÜBEK

Uzman Çavuş Mustafa UYSAL

Çavuş Selçuk GÜRDAL

Er Lokman EKER

Er Yavuz ÖZTÜRK

Er Abdurrahman DOĞAN

Er Vedat KUTLUCA
 

Er Zekeriya YATI
 

Er Samet SARAÇ
 

Er Mehmet GÜCÜK

Çatak, Ordu ilinin Ünye ilçesine bağlı bir köydür.

• 1 Tarihi
• 2 Kültür
• 3 Coğrafya
• 4 İklim
• 5 Nüfus
• 6 Ekonomi
• 7 Muhtarlık
• 8 Altyapı bilgileri
• 9 Dış bağlantılar

ÇAĞIN GELİŞMİŞLİĞİNE DİRENEN SANAT

ÇÖMLEKÇİLİK

VE

MESLEĞİN ÜNYE’DE YAŞAYAN ENDER BİR SANATÇISI.

.
(ORDU’DA DÖRT MEVSİM Dergisi'nin Eylül-Ekim-Kasım 1998/ANKARA sayısında ve
Sonbahar -  1998 Sazıyla Sözüyle Bolu Bilim, Sanat ve Kültür Araştırmaları Dergisi'nde yayımlanmıştır.)
(Bu sayfa en son 06 Mayıs 2007 tarihinde güncellenmiştir.)

Makale : M. Ufuk MİSTEPE
(Araştırmacı - Orman Endüstri Yüksek Mühendisi)

http://www.mahzenonline.com/galeri.html

        Çömlekçilik; Anadolu’da çok eskiden beri yapılagelmiş önemli el sanatlarından biridir. Günümüzde fonksiyonel yapısı kaybolmakla birlikte, ülkemizdeki yeni kullanım alanlarında değerlendirilmeye başlayan çömlekçilik sanatı, müstesna yörelerimizde de olsa az sayıda ustayla devam ettirilmektedir.

         Bilinen en eski çömleklerin Anadolu’dan çıkarıldığı bilinmektedir. M.Ö. 6000 yıllarında Çatalhöyük’te bulunan bu çömleklerin ince yapısı, bu yörede çömlekçiliğin çoktan yerleşmiş bir gelenek olduğunu kanıtlamaktadır.

        Yapılan tespitler Anadolu’da Cilâlıtaş Devri çömlekçiliğinin teknikçe üstün olduğunu göstermiştir. Eski Bronz II Çağı’nda çömlekçi çarkı kullanılmaya başlanır. M.Ö. VII – VI. yy.’da siyah figürlü üslûpla yapılan ve Karadeniz ile Akdeniz piyasalarına hâkim olan Atina çömleklerinde geometrik bezeklerin azaldığı, buna karşılık geniş bir yer alan figürlerin vazonun kırmızı dış yüzeyinde, fırında pişirildikten sonra, parlak siyah bir renk alan boya ile siluet olarak yer aldığı görülür. Figürlerin iç teferruatı kazılmış çizgilerle gösterilmiştir.

        Ünye ve çevresindeki toprakların çoğu çömlek, kiremit ve tuğla yapılmasına çok elverişlidir. Çömlek imalinde hammadde olarak kullanılan cimil çamurunun Ayanikola ve Çamlık dolaylarında bol miktarda bulunuşu, bu sanatın Burunucu ve Çömlekçi Mahalleleri’nde gelişmesine âmil olmuştur. Çömlekçi Mahallesi’nin ismi de buradan gelmektedir.

        Ünye’ye Rum’lar tarafından getirilen ve yerleştirilen çömlekçilik sanatının, 1924 yılında Rumlar'ın bölgeyi terk etmeleri sonucunda Ünye’de çömlek ustası kalmaması nedeniyle sahipsiz bırakıldığı yaşayan ustalarca bilinmektedir. Öğrenildiğine göre Ünyeli İlyasoğlu Ahmet Efendi Trabzon'dan Borçkalı Ellibeşoğulları’nı getirtmiş ve Trabzon’dan gelen usta Haydar Adil Bey’le birlikte bu sanatın yeniden canlanmasına neden olmuşlardır. Yetiştirdikleri ustalar özel çömlek atölyeleri açarak çömlekçilikte yeniden tarihsel bir dönemin kapısını aralamışlardır. Bu ustalar arasında Borçkalı Büyük Usta Ahmet Ellibeş, oğlu Şükrü ELLİBEŞ Usta ve kardeşleri Hasan ve Hüseyin Usta, Haydar ve Adil Dilek Ustalar, Faruk ve Halûk YILDIZ kardeş ustalar, (Karaoğlan) Mehmet Usta, Abdullah Usta, Mustafa Usta, Hamdi Usta, Yakup ve (Koto) Mustafa kardeş ustalar, Mehmet Ali Usta, Sarı Mehmet Usta ile (Taşçı) Hüseyin Usta’yı ve burada unuttuğumuz ya da tespit edemediğimiz değerli ustaları saymak mümkündür.

        Çömlekçilerin gözünde toprak halâ hiçbir âlet bile kullanmadan, istenildiği gibi yoğrulup biçimlendirilebilen basit bir hammaddedir ve büyük bir ihtimalle atalarımız için olduğu kadar günümüz çömlekçileri için de gerekliliğini sürdürmektedir.

        Ünye yöresinden çıkarılan sarı renkli çömlek toprağı atölyelerin çamur yalaklarında depolanır ve su ile halledilir. Silindirlerden geçirilerek, çamur içinde bulunan sert ve yabancı materyaller ezilir ve çamurun havası kısmen dışarı atılır. Arkasından kumlu düz bir zemin üzerinde ayakla çiğnenmek suretiyle rulo haline getirilir ve istenen boyda kesilir. Tezgâh üzerinde cimil çamuru elle halledilmek suretiyle topaç haline getirilir. Topaçlar, ayakla ya da elektrikle tahrik edilerek döndürülen çömlekçi çarklarının üzerindeki tablada elle şekillendirilerek, çeşitli çömlek malzemesine dönüştürülürler.

           Çarkta çekme; hızla dönen çömlekçi çarkı (tornası)’nın tablası üzerinde çömlek yapma tekniğidir. Çarkta çekmenin temel yöntemi, dönen çamur kütlesinin merkezkaç kuvvetine karşı bir baskı kullanmaktır. Bütün baskı çamurun merkezine yöneltilir; eğer bu başarılı olmazsa çamur merkezde tutulamaz ve dönüşü düzensizleşir.

        Atölyelerde aralıklı olarak raflarda sıralanıp, 7 – 20 gün gölgede bekletilerek (kıble rüzgârı ve zararlı hava akımlarından korunmak suretiyle) suyu çektirilen çiğ çömlekler, kurutulduktan sonra, çömlek fırınlarında ekseriya ızgaranın üstünden başlamak ve fırının tavanına doğru yükseltilmek suretiyle, üst üste istif edilirler. Çömlekçi fırını, bir ateşlik ile bundan ızgara katmanıyla ayrılmış çömlek koyma bölümünden teşekkül eder. Ateş ızgaralardan geçerek çömleğe ulaşır.

        Fırınlar yavaş bir tempo ile tüsü edilmek suretiyle yakılır. 4 – 8 günlük tüsüyü müteakiben fırın fayraba geçirilir. 10 – 12 saat kuvvetli ateşte aralıksız yüksek ısıya tâbi tutulur. Böylece çiğ çömlek toprağı, kırmızı kiremit rengi alarak pişer ve akabinde fırın 2 gün soğumaya terk edilir. Cimil çamurunun özelliğine göre kullanılan yakıt çoğunlukla, Karadeniz’de kütük odunu, İç Anadolu’da odun talaşı olarak kullanılmaktadır. Diğer ülkelerde ot, dal, kömür, sıvı yakıt ve elektrik kullanıldığı bilinmektedir.

Borçkalı Ahmet/Şükrü Ellibeş'lerin
Çömlek Fabrikası ve Fırını/Burunucu Mahallesi

Elden Ele Pişmemiş Çömleklerin Fırına Üstten Doldurulması

        Bisküvi fırınlamasından sonra çömlekler ikinci defa sır veya cilâ fırınına konmadan önce sır bulamacıyla sırlanır. Bisküvi, çiçek saksıları gibi, suda erimeyen, ancak su geçirgen niteliğe gelmek üzere fırınlanmış seramiktir.

Pişmemiş Saksıların Kurutulmaya Bırakılması ve Çamura Usta Ellerde Şekil Verilmesi.
      

        Fırın büyüklüğüne göre 500 – 2500 parçanın pişirilebildiği fırınlardan elde edilen çömlek materyalleri arasında ayran yayığı, baca tepeliği, boru dirseği, güveç çanağı, havalandırma, ibrik, kiremit, kumbara, küllük, künk, küp, mangal, saksı, soba borusu, su borusu, sürahi, testi, vazo ve verilen özel siparişleri saymak mümkündür.

        Yetişen ustalar arasında çömlekçilik sanatını biteviyelikten ve şekilselcilikten çıkarıp, nevine münhasır çağdaş yorumuyla ve imal ettiği eserleriyle abideleştiren yaşayan bir ustanın özgeçmişini aktarmakla tarihsel bir işlevi ve sorumluluğu yerine getirmenin mutluluğunu yaşıyorum.

Ayakkabıcı ve Avcı Salih Başaran'ın Dükkânında Mangal Sohbeti

Solda Recai (Çavuş) Ekinci, Sağda Çömlekçi Ustası Hüseyin Mistepe

        Osmanlı’nın Trabzon’u fethetmesinin ardından, 1512 – 1533 yılları arasında Trabzon’da 4 kez vâlilik yapan ve Trabzon’un 10. Osmanlı Vâlisi olan İskender Paşa’nın 6'ncı göbekten torunu olan Hüseyin MİSTEPE, Milâdî 1919 (Hicrî 1335) yılı Eylül ayında, Ordu'nun (1921 tarihine kadar Samsun vilâyetinin bir kazası olan) Ünye İlçesi’nde doğdu. Ve hayatının önemli bir bölümünü babasının 1927 yılında Makri'nin kardeşine ait olan ve devletten 900 liraya satın aldığı aşağıda fotoğrafı görülen ve Ermeni asıllı Marnos Nine'nin babasının evinde geçirdi.

Taşçı İsiin Usta'nın Evi ve Cimil Çamurun Silindirden Geçirilmesi
    

        Babasının adı Muhammed oğlu Mahmut Efendi’dir. Sürmene doğumlu olup, dedeleri Sürmene’nin Köprübaşı Nahiyesi Garbi Göneşara Köyü'nde Mollaoğulları olarak tanınmaktadırlar. Babası taşçı ustalığı yapmaktaydı. Annesinin adı ise Hatunkız idi. Hüseyin Usta 1919 yılında Yılmazlar Mahallesi'ndaki Şahinbaşlar'ın evinin altında Rumlar'a ait Kalaycı Aliler'in evlerinin bitişiğindeki kiralık evde doğdu. İkiz olarak doğmuştu. Ölü doğan kardeşleriyle birlikte 9 uncu kardeşti. İkiz kardeşi Hasan, doğum anında vefat etti. Ünye’de Çamlık Fener Mezarlığı’nda medfundur. 1926 yılında Keşaplı Sokak'taki Sobacılar'ın taş binasına taşındılar ve burada 1 yıl kadar kaldılar. 8 yaşındayken ailecek Keşağlı Sokak 28 numaralı, çıkmaz sokaktaki babasının satın aldığı eve taşındılar. Ablaları Ayşe Kahraman ve Hayriye TÜNAY gençliklerini bu evde geçirdiler.

Şimdi Şu Antensi Yeşillikler Arasında Daşçı İsiin Usta'nın
Yaşadığı Anıları Yerinde Görememesi Ne Acıdır Bilir misiniz?

Ünye Orta Mah. Keşaplı Sok. No. 28

            İlkokulun ilk iki sınıfını küçük yaşta iken Yalıkahvesi'nde Camcı Hüseyin'in dükkânının karşı sol cephesinde ve deniz kenarında bulunan Mustafa Kemal Mektebi'nde okudu. İlkokulu Ünye Meçhul Asker İlkokulu’nda bitirdi. Ayakkabıcılık (çapulacılık) mesleğini öğrendi.

Ünye'de Çapulacılık

Ekrem Çayırezmez'in İşyeri

         Daha sonra çömlekçilik mesleğiyle geçimini sürdürdü. 23 yaşında askere gitti. Güvercin Muhaberesi’nde eğitim gördü; bunun yanı sıra askerde saraçlık da yaptı. İstanbul Yıldız Semti’nde 27 ay, Topkapı Maltepe Semti’nde 17 ay askerlik hizmetini tamamladı. İleri yaşlarda taşçılık ve marangozluk mesleklerini de öğrendi. Alçı işleme, kalıpçılık ve döküm işlerinde de yetenekliydi. Gençliğinde güreş yapmayı severdi.

Güvercin Muhaberesi / Florya 1942 ve Bir Güreş Müsabakası
                    

        Küçük yaşta yetim kalınca, geçim sıkıntısı yüzünden Ortaokul 1 inci sınıftan ayrılmak zorunda kaldı. Bir müddet ağabeyi Sadık MİSTEPE’nin yanında Turgutlu’da çobanlık yaptı ve bu işte istikbal görmeyince Ünye’ye geri döndü. 27 yaşında iken 1927 doğumlu Seniha KÜLÜNK (Annesi Şadiye Rahime Hanım, babası cami ustası Göreleli Cemal Efendi) ile evlendi.

        Üç kızı ve bir oğlu oldu (Gülây, Selma, Ufuk, Nilgün).

        1963 yılında seramik ustası olarak Almanya’ya gitti. Kendi inisyatifi olmadan mesleği dışında maden ocağı işçiliği ile işlendirildiği için 6 ay sonra Türkiye’ye geri dönmek zorunda kaldı. Uzun yıllar Orta Mahalle’de Orta Okul arkasında dere kenarına yakın bulunan ve babasının Ermeni’lerden satın aldığı bağdadî yapılı, 2 katlı, 28 kapı numaralı, 2 dönümlük fındık bahçeli evde ikamet etti. Bugün bahçe ve ev satılmış olup; ev yeni sahipleri Aslan BAHÇE tarafından yıktırılmıştır.

Yusuf GÜVEN, Gazaros BAYGIN, Hüseyin MİSTEPE

Gönderen : Gazaros BAYGIN Temmuz 1989 Orta Mah. Keşaplı Sok. No. 22 (Eski 28)

        Ünye’de Taşçı Hüseyin lâkabıyla tanınmaktadır. Çömlekçilik mesleği boyunca yaptığı eserler büyük beğeni toplamıştır. Asabî mizaçlıydı. İşinde prensip sahibi ve titiz, işyerinde ise gayet temiz ve intizamlıydı. Bazen kendi yaptığı çömlek fırınlarında, bazen kiraladığı atölyelerde, bazen de işyeri sahipleri adına yevmiyeli usta olarak çalıştı.

Tuğla Fabrikası

         Her çömlekçinin yaptığı gibi sanat yaşamını saksı, testi, küp ve boru örnekleri ile kısıtlamadı.    Özel becerisi ve gitgide geliştirdiği yetenekleriyle alçı kalıplardan elde ettiği köşeli ve kabartmalı saksılar, işlemeli sürahiler, içi ziftli dışı kabartmalı küpler, kumbaralar, çocuklar için içine su doldurularak öttürülen ve kuş sesleri çıkaran düdüklü küçük ibrikler, alçıdan fotoğraf çerçeveleri ile özel sır kaplamalı çömlek materyalleri geliştirdi. Ustalığının zirvesindeyken, seramik sanatına geçişi zorlamaya başlamıştı.

         Mesleğinin dışında mucit olarak ortaya çıkardığı ürünler arasında; terzilerin kullandığı terzi sabunu’nu, okullarda öğretmenlerin kullandığı ve toz çıkarmayan yağlı tebeşiri, kuyumcuların kıymetli madenlerin döküm işlerinde kullanılan ve yurt dışından ithal ettikleri döküm potalarını sayabiliriz. Yaşlanması nedeniyle bu ürünleri seri üretime geçirmesi nasip olmadığı gibi patent hususunda da ilgili camiadan gereken alâkayı göremedi.

Hüseyin, M. Ufuk ve Seniha Mistepe
 

        Sanatçı bugün 88 yaşındadır. Ünye’de Gölevi Mahallesi, Devrent Mevkii İdarî ve İktisadî Bilimler Fakültesi karşısında Güvenevler Sitesi, A Blok, No. : 4'de eşiyle birlikte yeni satın aldıkları evinde oturmakta ve Ünye’nin nostaljik – büyüleyici ortamında, tatlı anılarıyla birlikte, mütevazi yaşamını idame ettirmeye çalışmaktadır.

Çizim : Mim. Metin KESKİN

Kaynakça

1. AnaBritannica Genel Kültür Ansiklopedisi, Cilt 6, 1987/İst., Güzel Sanatlar Matbaası, 522. sh.

2. Meydan – Larousse, Büyük Lûgat ve Ansiklopedi – 3. Cilt, 1981/İst., 303 – 305. sh.

3. Oney’den Ünye’ye – İrfan TOSUN/Flaş TV, Ankara/1995, Ekonomik Rehber Gazetecilik Matbaacılık Yayıncılık/    Ankara, 192 sh.

4. Seramik ve Çömlekçilik – Emmanuel Cooper, Remzi Kitabevi Yayınları, I. Basım, 1978/İst., 93 sh.

5. Turistik Yeşil Ünye Rehberi – Orhan BORA, Ünye/1969, Töyko Matb./Ankara, 144 sh.

6. Türk El Sanatları, Kültür Bakanlığı Yay.: 202, Maddî Kültür Dizisi : 12, Ankara/1993, 252 sh.

7. Tarihi, Sarayı, Kadıları, Hattatları, Fındığı, Mısırı ve Gemiciliği ile Ünye -  Avrupa Yakası Ünyeliler Derneği,    İstanbul/1999, 303 sh.

8. Çömlekçi Başustası Hüseyin MİSTEPE ile yapılan röportaj alıntıları.

Ünye Belediyesi Kültür Yayınları CD - 1

TABAKLIK VE AYAKKABI SANAYİİ

Bir zamanlar Köprübaşı Mevkii'nde pek çok tabakhaneler vardı.
Kesilen büyükbaş ve küçükbaş hayvanların derileri bu tabakhanelerde işlenir ve
ayakkabı sanayimizin hammaddesi yerli kösele, sahtiyan, yağlı vidala, meşin gibi deri türleri
üretilirdi. Manda derilerinden kösele, inek derisinden vidala, koyun derisinden meşin,
sahtiyan keçi derisinden de glase imal edilirdi. En büyük tabakhaneler Hasan Ürer ve
Necati Vidinli'ye aitti. Sonradan bu iki tabakhane birleşerek, Ürer lâstik Ayakkabı Fabrikası
haline dönüştürüldü. Bu meslekte isim yapmış diğer işverenler de Tabak Şükrü,
Tabak Basri, Tabak Rasih, Tabak Muhlis ve Taş Hasan'dı. Orta Cadde'de ve
Suluhan Geçidi'nin çevresinde de ayakkabı imalâtçıları toplanmıştı.

             

Şehrin bu kesimine Çapulacılar Arastası denirdi. O dönemde çok rağbet gören, arz ve talep
durumu yüksek olan çivili ve dikişli çapulalar, terlik ve sandaletler, mes ve aceskiler
(sapık da denir) bu arastada yapılırdı. Deriler ayrıca çarık yapımında da kullanılırdı.
Köylerde yaşayan dar gelirli hemşehrilerimiz çok ucuz olması nedeniyle çarık giymeye özen
gösterirdi. Çarıkçılar Sokağı'nın isim yapmış esnafları da Çarıkçı Hasan, Çarıkçı Abdullah ve
Çarıkçı Hayri diye ünlenir. Kunduracılarımız da mesleklerinin doruğuna ulaşmış mahir
sanatkârlarımızdı. Şehrin muhtelif yerlerinde dağılmış işyerlerinde Ünye kibar muhitinin
beğenisini kazanan ve İstanbul sosyetesinin giydiği tarzda, nefis potinler, bay - bayan
iskarpinleri yaparlardı. İsim yapmış ustalar rahmetli Ahmet Kalfa ile Burhan Yazgan,
Reşit Coşkun, Hüseyin Hüsnü, Gemicioğlu Yaşar, Saadet Ustanın Ömer
ve Kambur Abdullah Usta olarak bilinirdi.

Ünye'de Çapulacılık

Çayırezmezler'in İşyerinde Hüseyin MİSTEPE

Gerek kunduracı gerekse çapulacı dükkânlarının önünden geçerken, kulaklarınız örslerde
ve diz demirlerinde döğülüp inceltilen deriler üzerine indirilen çekiç ve muşta sesleriyle inlerdi.
Hele ağaç çivi ile çapula yapan ustaların çekiç nakaratları, hiç ama hiç unutulacak gibi değildi.
Dikişli yapılan çapulaya çevirme de denirdi. Bazı ustalar da çocuklar için atkılı ve tokalı sandalet
dikerdi. Bir kısım ustalar glase deriden  sapık veya aceski denen çok zarif körüklü çizmeler
dikerlerdi. Bu tür çizmeler külot pantalon üzerine giyilir ve giyen kişi efevari bir görünüm
kazanırdı. Atölyelerde çalışanlar işbölümü içerisinde kimi kesicilik yapar, kimisi diker,
kimi kalıplar, kimi perdah yapar, kimi çivi doğrultur ve ip mumlardı.

ASARKAYA EFSANESI
http://hercules_5.tripod.com/efsaneler/

Bu efsane Ordu'nun Ünye İlçesi'nin Yüceler Köyü'nde gerçekleşmiştir.
Efsaneye göre burada iki tane çoban yaşarmış. Her gün sürüleri alıp otlağa
götürürlermiş. Bir gün çobanlardan biri odun keserken diğeri onun kız olduğunu
anlamış. Daha kendisiyle gelmesini yasaklamış. Daha kendisiyle kız bir daha
gitmemiş. Bir gün pencere önünde nakış işlerken çoban Hasan'ın kaval sesini
duymuş, ona eşkıyaların saldırdığını anlamış. Köylülere söylemiş
inandıramamış. Ama onun ısrarına dayanamayan köylüler o bölgeye gitmişler,
gerçekten eşkıyaları görmüşler. Onları kayadan aşağıya atmışlar.
Bu kayanın adı bundan sonra Asarkaya olarak anılmıştır.

ÜNYE'MİZİN HALK TÜRKÜLERİ

http://turkudostlari.net/listele.asp
http://www.turkuler.com/nota/tumliste.asp?harf=&id=&s=0

İPLİKÇİLİK, HALICILIK ve DOKUMACILIK

İmar Gazi Ali tarafından Ünye'ye getirilen ipçilik mesleğinin tarihi 1700'lü yıllara dayanmaktadır
ve bugüne babadan oğula gelen bu meslek maddî yönden tatmin etmemesine rağmen,
imalâthane sayısı sekizdir. İpin hammaddesi olan kendir, Amasya'nın Gümüşhacıköy
ve Samsun'un Vezirköprü ilçelerinden temin edilmektedir.

Mahizer (Mayizar) Hanım ve Bedia (10 Yaşında) - 06.04.1943

Foto İpek - Beyazıt Yeniçeriler Cad. No. 125 - Nebiha Suyabatmaz Fotoğraf Arşivi

Ham kendir maddesi alınır ve bir
ağaca asılır. 1.5 m'lik bir ağaç ele alınarak dövülür ve bu vesile ile hasılanmış (temizlenmiş)
olur. Sonra 3 m boyunda bir sırığa bağlanır. 35 m boyunda, 3 m eninde, 4 m yüksekliğindeki
bir baraka içerisinde imalâtı başlar. Bele takılan pastara ve omza takılan yılarga ile sırık
kaldırılır. Çırak takım olan çıkrık ve sandarayı demir elinden çevirmek şartıyla imal edilmeye
başlanır. Bir çengele takılır ve bütünleşme başlar. Bir keçi kılı çöpürüyle perdah verilir.
Daha sonra 5 - 6 saat kurumaya bırakılır.
Dörtlü olan takım yine çıkrık ile 27'li bir büküm olur ve satışa sunulur.

               

Dört çeşit ip imal edilmektedir.

Ünye'de Yegâne Yerli Mallarını Sürmek Hususunda
Çalışan Gündoğdu Mağazası Sahibi Baha Bey

Fotoğraf : Ahmet Hüseyin (Şen)Yegâne Yerli Malı Satan Hasan Bey'in Ticârethanesi

Fotoğraf : Ahmet Hüseyin (Şen)

ÜNYE'DE BAKIRCILIK

Ünye'de bakır döğmeciliğinin Türkler'in ellerine geçmesi iki yüz seneyi bulmaktadır.
Azınlıkların Ünye'yi yavaş yavaş terk etmelerinden sonra bütün el sanatları ve bakır döğmeciliği
Türk ustalarına kalmıştır. Bakırcılar Arastası olarak bilinen cadde ikiyüz sene önce Ünye'nin en
kalabalık ve ticarî alanda en canlı caddesiymiş. Tamamen Rumlar'ın elinde bulunan bu
caddede bakır eşyaların yanında başka ticarî mallar da satılırmış. Rumların zamanında
bakırcılık pek ileride olmasına rağmen bu san'at için bir motor kurulmamıştı.

Eski ustaların torunları veya çırakları bugün aynı üne sahiptirler.
El işi olarak yapılan kazanlar, çeşitli boylardaki tencereler, ibrik ve güğümlerin
İstanbul, Ankara ve Adapazarı'na toptan satışı yapılmaktadır. Bakırı tabaka halinde satın
alan dükkân sahipleri, kendi imalâthanelerinde bu tabakaları döğerek türlü şekillerde
kazan, tencere, ibrik ve güğüm haline getirip Ünye ve ilçe dışındaki halka satışa
çıkarırlar. Türk halkının itibar etmemesi neticesi sıvama makinelerinde artık bakır
eşyaları yapılmamaktadır. Kalayın pahalanması, alüminyum fabrikalarının
kurulması neticesinde bakırdan yapılan kapkacaklar alüminyumdan yapılmaya başlanmış
ve bakır işçiliği önemli ölçüde önem ve ağırlığını yitirmiştir.

FOLKLORİK KÜLTÜRÜMÜZ

Her yörenin doğa koşulları ile coğrafî konumu o yöre halkının gizemli dünyasının
figürlerini folklorik özelliklerinde ve bilhassa halk oyunları, giysileri, kilim ve halıları,
töre ve âdetleri, düğün ve eğlence günleri gelenekleri ve halk türkülerinde abartmasız yansıtır. Bölgemizin şartları da oyun karakterlerinin sergilenmesine ve düğünlerde tüm renkâlem canlılığını ortaya koymasına imkân hazırlamaktadır. Ünye'mizin halk oyunları bir uzman gözü ve deneyimiyle tam olarak etüd edilemediği için oyunların karakter yapısı hakkında tam bir bilgiye sahip değiliz.

Ünye'mizde bilinen halk oyunları şunlardır :

                                                                      a) Kırbaç Horonu (Hudayda)
                                                                      b) Kürtali Oyunu
                                                                      c) Gürcü Horonu
                                                                      ç) Metelik Oyunu